Ze heeft verdriet om iets wat nog niet is. Ze begrijpt het niet helemaal. Waarom vráág ik het niet gewoon? Ik weet het niet. Of eigenlijk weet ik het wel. Ik wil er klaar voor zijn. Klaar met een hoofdstuk wat al veel te lang duurt. Studie. De worsteling die ik daarmee heb is niet gering. Al vaak ben ik bijna van de mat geduwd en heb ik me nog maar net staande gehouden. Dingen ernaast doe ik altijd al. Als afleiding. Als geruststelling. Alles maar half.
Je loopt een tijdje met jezelf op. Je oude ik met je nieuwe ik. Zo nu en dan wissel je wat woorden. Ervaringen. Je oude ik heeft er de mond vol van. Je nieuwe ik luistert. Soms aandachtig. Meestal niet. Je nieuwe ik kent de verhalen immers. Soms schraapt je oude ik de keel. Houdt je bij de les. Voor even. Want afleiding is er voor je nieuwe ik genoeg. Je nieuwe ik rent vooruit. Een hoek om. Een steeg in. Een brug over. De velden in. Voor je het weet verliest je nieuwe ik je oude ik uit het oog. Vergeet hoe je oude ik was. Wie zijn vrienden waren. Hoe hij praatte. Bewoog. Lachte. Wat hij at. Wat zijn dromen waren. Je nieuwe ik kijkt om zich heen. Ziet de weidsheid van het moment en begint te bouwen. Een huis. Vol plannen. Een straat. Vrienden. Gesprekken. Momenten. Tot een nieuwe stad zich vormt. Dan kom je jezelf weer tegen. Je bent veranderd. Ouder geworden. Je loopt een tijdje met jezelf op.
Als kind ging ik vaak met mijn ouders en broers en zusje fietsen. Op aandringen van mijn jongste broer en mij deden we dat geregeld in het bos tussen Putten, Garderen en Ermelo. Wij hoopten dan dat we pauze zouden gaan houden bij het stuk hei wat ook in gebruik was als oefenterrein voor de landmacht. Tussen de hoge heidestruiken waren dan twee blonde koppies te vinden die heen en weer stuiterden van de spanning. Je kon er namelijk kogels vinden. Losse flodders natuurlijk, maar wat deed dat er toe? Met een beetje mazzel vonden we dan ook nog schakels waarmee die kogels aan elkaar gehaakt zaten. Als we er daar genoeg van gevonden hadden, konden we een riem maken van in elkaar gehaakte kogels. En dan thuis op straat rambo’tje spelen. Stoerder ben ik nooit meer geweest.
Om op die hei te komen fietsten we over een lang schelpenpad door het bos. Die heenweg was altijd een behoorlijke beproeving. Met korte kinderbeentjes en kleine slagen met kleine trappertjes was het steevast hard werken om bij te blijven. Wat de tocht nog verder bemoeilijkte was dat het pad over de hele afstand licht helde. Op die leeftijd kon ik het moeilijk bevatten. Alles stond gewoon recht. Het pad was vlak. Waarom had ik dan het gevoel alsof ik een berg aan het beklimmen was? Met het einddoel in zicht doorstond ik evengoed de ontberingen.
Nu zit ik weer op dat kinderfietsje. Ogenschijnlijk staat niets me in de weg om mijn einddoel te bereiken. Een vlakke weg tot aan de horizon. Maar ik trap me het lazarus. Te korte beentjes. Te kleine slagen. En een lichte helling. En weer heb ik geen idee waar die helling vandaan komt. Wat mij zo vertraagd. Vermoeid.
Het einddoel is echter duidelijk. En dit maal zijn het geen losse flodders.
Ouders, nieuwe sleutels, nieuw huis, nieuw leven. CHAMPAGNE…!
